Waar was ik ook alweer gebleven?

Het is een gek fenomeen, zo'n periode van sterven(sbegeleiding) tot en met de uitvaart. De intensiteit die geen ruimte laat voor iets anders dan nabijheid, beslissingen nemen en dingen regelen.
Een soort bubbel met dierbaren die dichtbij de stervende/overledene staan. Waardoor de buitenwereld meer naar de achtergrond verschuift, in meer of mindere mate uit zicht verdwijnt.

Een heilige week

Zo'n periode van sterven en de eerste rouw heeft - in mijn beleving - iets heiligs, vanwege de rituelen en symbolen waarmee je probeert het heengaan van de ander betekenis te geven. En ook vanwege de stilte en leegte die op de achtergrond van al het geregel voelbaar zijn. Het grote mysterie, dat onomkeerbaar is.

En dan alle aandacht, troost en liefde die er plots is. Mensen die meeleven, kaarten, berichtjes, bloemen. En fysieke nabijheid tijdens condoleance/uitvaart.

Niet voor iedereen

Ik ben me er overigens van bewust dat dat niet voor iedereen geldt. Hoe vaak ontstaat er wrijving of ruzie in een familie nadat er iemand is overleden... Dan heb je niet alleen te dealen met je eigen emoties rondom het verlies, maar ook met het conflict dat zich aandient. Dat maakt zo'n week nog intenser en chaotischer dan die vaak al is.

Ik ken die verhalen en prijs me gelukkig met mijn eigen ervaringen - waar er heus wel eens een irritatie was, of een onverhoopt woord viel, door de spanning en emoties - maar de boventoon gevoerd werd door afstemming en harmonie.

Terug naar 'normaal'

En dan, als alles achter de rug is, komt er vroeger of later dat onvermijdelijke moment dat je terug moet de buitenwereld in, je het 'gewone leven' weer moet oppakken. Terug naar je bedrijf of je werk, je huishouding en/of andere dagelijkse activiteiten.

Dat moment dat je denkt:

Waar was ik ook alweer gebleven?

En dan doel ik niet alleen op dat punt waar je mogelijk alles uit je handen hebt laten vallen op het moment dat een stervensproces zich inzette of het bericht van overlijden je bereikte. Maar ook op het feit dat (confrontatie met) de dood ons verandert.

Als een dierbare overlijdt, raakt dat altijd aspecten in jouzelf aan, of het nou om een ouder, een vriend(in), een kind of ander familielid gaat. Er komen niet alleen emoties vrij, maar ook de energie van jouw verbinding met die persoon, en/of de energie uit de periode waarin deze persoon voor jou belangrijk was.

Niet(s) meer hetzelfde

Na een overlijden en de periode die daarop volgt, ben je in zeker opzicht niet meer dezelfde persoon als voor het sterven.

En ik denk dat daar veel meer bewustzijn op mag komen. Want in onze maatschappij wordt verwacht dat je na een korte of langere rouwperiode gewoon de draad van het leven weer oppakt. Teruggaat naar je werk, je bedrijf, je dagelijkse bezigheden. Zonder dat je je afvraagt:

'Waar was IK ook alweer gebleven?'

Het is helemaal niet zo gek als je het nut van je werk helemaal niet meer inziet of dat je de zin in je ondernemerschap verloren bent. Of dat je opeens behoefte hebt om vrienden van vroeger weer te zien. Of die spannende nieuwe hobby waar je zo enthousiast over was, je opeens gestolen kan worden. Of de promotie die je najaagde of de award waarvoor je genomineerd was, je niet meer boeit.

De dood zet letterlijk het leven stil. En niet alleen van degene die overlijdt.
Vaak markeert het een keerpunt.

Deurtje naar 't licht

In 2015 ben ik een blauwe maandag creatief rouwbegeleider voor gezinnen geweest. En op het visitekaartje van mijn bedrijf 'Deurtje naar 't licht' stond mijn credo:

Elke confrontatie met de dood, is een uitnodiging tot leven.

En zo zie en ervaar ik het nog steeds: elk overlijden houdt ons een spiegel voor.

Vragen om niet zomaar aan voorbij te gaan. Maar je tijd voor te nemen:

• Klopt het leven dat je leidt nog wel?

• Welke energetische imprint wordt er zichtbaar of laat er los in jou door het overlijden van deze voor jou dierbare persoon?

• Ga je verder waar je was gebleven? Of biedt het overlijden jou een poort naar een nieuw elan?

Laat de buitenwereld gerust nog even wachten,
want deze specifieke kans op reflectie komt niet meer terug.

Raakt iets in deze tekst jou aan?

Mogelijk heb jij recent of langer geleden een dierbare verloren en merk je dat dit gebeuren jou heeft veranderd. Of misschien heb je het gevoel dat je daardoor jezelf (je oude ik) een beetje bent kwijtgeraakt. Of sta jij mogelijk voor die uitnodiging om jouw leven anders vorm te gaan geven?

Vind je het fijn om hierover in gesprek te gaan?

Dat kan.🙂 Boek hier jouw gratis gesprek met mij.
Een uur lang mijn tijd en aandacht voor jouw verhaal, jouw situatie. Ik kijk graag met je mee.